हॅ!
गत पंधराएक दिवस अगदी हॅ म्हणजे हॅ गेले... निवडणूक वार्तापत्रांसारखे... पोकळ!
यास कारण आमची ही.

म्हणाली :
कशाला लिव्हता हो तुम्ही ते लेखबिख?.... आणि लिहायचं तं जरा चांगलं तरी लिहायचं! एरवी बरे, संपादकांचा लेखबिख छापून आल्यावर, वाचायच्या आधी एक्स्लंट आर्टिकल म्हणून एसेमेस करता! मग इथंच का तुमचा पेन असा आडव्यात शिरतो?... सारखं आपलं याला-त्याला नावं ठेवायची आणि याच्या-त्याच्या चुका शोधायच्या!... आता एक तरी पेपर ठेवलाय का तुम्ही बाकी? उद्या सकाळच्या नाय तं लोकसत्तेच्या दारी उभारायची वेळ आली, तर करतील का ते तुम्हांला रिसेप्शनपाशी तरी उभं?... दिवस कसे रिसेशनचे आहेत. पण यांना आहे का त्याचं काही??!
एवढी करदावली, एवढी करदावली, की त्या दिशी आम्ही शपथच खाल्ली रामारक्ताची, की बस्स, आजपासून ब्लॉगबिग बंद. लेखबिख बंद. पूर्ण लेखनसंन्यास. हाताची घडी तोंडावर बोट!

वाचकांतील सभ्य स्त्री-पुरुष व अन्य हो, किती कसोशीने पाळली आम्ही ही मुस्कटदाबी!
अवतीभवती इतकी गंमत चाललीय निवडणुकीची, की प्रत्येक पत्रात एकेक विनोदी सदर सुरु झाले आहे. (नाही हो, आम्ही निवडणूक वार्तापत्रांबद्दल बोलत नाही आहोत! तुमचा तसा समज होणे रास्त असले, तरी येथे आपण ख-याखु-या इनोदी सदरांबद्दल बोलत आहोत.) परंतु तरीही आम्ही आपले गप्पगप्पच राहिलो!

लोकसत्तेने या निवडणुकीपायी त्यांचा फाय-डे-वीक पुन्हा सहा दिवसांवर आणला. खरे तर निवडणूक हा नुस्ता बहाणा बरे का! फाय-डे-वीक केला, तर पत्रकारे फोर-डे-वीक एवढेच काम करू लागली म्हटल्यावर एचारवाले तरी काय करणार? हे एक जाऊ द्या. पण आमचे सुहृद संजय आवटे यांची मधल्या काळात नागपुरी बदली झाली. या बदलीच्या गुंज की गुंज सगळ्या पुण्यात उमटली. आमच्याही मोबाईली काही लघुसंदेश आले. ते शुद्ध इंग्रेजीत होते. त्यामुळे आम्हांस काही उमजले नाहीत. पण त्यात केतकर, संघ, वाद, राष्ट्रवादी असे काही काही परिचयातले शब्द होते. मलबार टेकडीवर जाऊन त्यांचा अर्थ लावून घ्यावा असे आम्हांस खूप खूप वाटले. पण तरीही आम्ही आपले चुप्पचुप्पच राहिलो!

गेले कितीएक दिवस फुडारीकडे आम्ही व औरंगाबादचे बाबूजी डोळे लावून बसलेलो. पण त्यांची आपली केवळ तारीख पे तारीख, तारीख पे तारीख! आणि तिकडे सकाळच्या कागदाचा खर्च मात्र वाढत चाललेला! फुडारीने नीट व व्यवस्थितपणे एकच तारीख दिली असती, की आम्ही अमुकअमुक दिनांकी मुंबय मुक्कामी येनार हाय वो ढुमढुमढुम.... तर सकाळला त्या तारखेच्या आधी दोन दिवस पाने परसता आली नसती का? आता बिचारे कधीपासून चार पाने एक्स्ट्राची देत आहेत. ती पाने लावण्यात मनुष्यबळाचा केवढा अपव्यय! हे अतिरिक्त काम नसते, तर बिचा-यांस शिरगणतीकरीता अधिक वेळ देता आला असता. होय वो होय. सकाळची पत्रकारे हल्ली जनगणनेच्या कामात व्यस्त आहेत. परवाच आम्ही एका बातमीदारास रंगेहात पकडला पालिकेत. हवी तर बातमी नका देऊ हो, पण एवढा एक फॉर्म भरा हो, अशी गयावया करीत होता. बिच्चारा! रेशनिंग कारकून वाटला आम्हांस त्याक्षणी तो! परंतु तरीही आम्ही हुप्पचुप्पगप्पच बसलो!

काही दिवसांपूर्वी मटाचे डेपुटी एडिटर प्रकाश अकोलकर यांस सावाना (पक्षी : सार्वजनिक वाचनालय, नाशिक) तर्फे यंदाचा बाळ गंगाधरशास्त्री जांभेकर पुरस्कार देण्यात आला. यासारखी गोष्ट अनुल्लेखाने मारण्याची प्रथा आमच्यात आहे. त्या प्रथेचे पालन करावयाचे होते. ते एक राहून गेले. अकोलकरांना मिळालेला हा पुरस्कार सात हजाराचा होता. त्यात तेवढेच पैसे टाकून त्यांनी ती रक्कम सावानाला परत केली. तुम्हांस सांगतो, काही वर्षांपूर्वी भांडुपच्या बाल गणेश क्रीडा मंडळ रजिस्टर्डने आम्हांस गुलाबपुष्प देऊन आमचा भव्य सत्कार केला होता. ते गुलाबाचे फूल किती कसोशीने सांभाळून आम्ही घरी आणले होते. तीन दिवस स्टीलच्या ग्लासात ते होते. आणि येथे अकोलकर मिळालेले पैसेसुद्धा घरी नेत नाहीत! याचा एकच अर्थ संभवतो. मटात मंदीबिंदी काही नाही! परंतु मटातील बहुतांची अंतरे काही वेगळेच सांगत आहेत. खरे तर त्यांना मनःपूर्वक नीट सांगताही येत नाहीये आणि मनःपूर्वक सहनही होत नाहीये. आम्हांस लाख वाटले, की उठावे, साबडेंना भेटावे, नानलांना विचारावे व मग निचितीने लिहावे. परंतु तरीही आम्ही हुप्पचुप्पगप्पगप्पच राहिलो!

परंतु किती काळ आम्ही असे मौनमुके राहणार?
किती काळ ही जठरातील एसिडिटी सहन करणार?
आता आम्हांस बोललेच पाहिजे. उपास सोडलाच पाहिजे!
आजपासून सोडला उपास!

(Posted by बापू आत्रंगे, दि. १९ एप्रिल २००९)