(आजची (वास्तविक रोजचीच) समस्त पत्रे पाहून आम्हांस एक प्राचीन कहाणी आठवली. आपल्या प्राचीन लोककहाण्यांमध्ये जीवनाचे मोठे तत्त्वज्ञान भरलेले असते असे आमच्या सरोजिनीआज्जी बाबर म्हणायच्या. ते खरेच आहे. कारण की या कहाणीत आम्हांस आजच्या वृत्तजीवनाचे समग्र सार पाहावयास मिळाले. वाचकांतील सभ्य स्त्री, पुरुष व अन्य हो, सादर आहे हर (पक्षी - प्रत्येक) वारची कहाणी.)

एक होतं नगर. तेथे होता एक पेपर. पेपरला होता संपादक. संपादक मोठा हुशार. रोज हापिसात जाई. धनादेशी सह्या करी. मस्टरे तपासी. बातम्या पाही. बैठका घेई. कार्येक्रमी जाई. भाषणे करी. उद््घाटने करी. कचेरीतल्या प्रजेला मेमो देई. मालकापुढे म्यांऊ करी. संपादक कधी कधी लेखही लिही. रोज रोज ही कामे करी. एकटाच जीव. थकून जाई. एक दिवशी काय झाले, त्याने सगळी कामे केली. कामे करून खूप थकला. तेव्हा त्याने विचार केला. संध्याकाळी सदनिकेस गेला. सदनिकेत होती त्याची बायको. तिला मोठे नवल वाटले. एरवी येतात रात्री आठला. आज सहाला कसे आले. आले घालून चहा केला. संपादकांच्या हाती दिला. काळजीने पुसले, का हो राव, बरे नाही का. संपादक बुद्धिनिष्ठ म्हणाले, निवडणूका लागल्यात. जबाबदारी पडते. सगळ्यांस कामास लावावे लागते जाहिरातींच्या. म्हणून थोडा शिणलो. लवकर घरी आलो. असे म्हणून संपादक सोफ्यावर विसावला. चहा घेतला. नास्ता घेतला. मग रात्री अंमळ भोजन केले. जीवनसत्त्वाच्या गोळ्या घेतल्या. मग तो पलंगी गेला. पलंगासमोर होता टीव्ही. संपादकाने टीव्ही लावला. त्यावर लावली वृत्तवाहिनी. वृत्तवाहिनीवर होती बातमी. बातमी होती कोंबडीची. चार आण्याची कोंबडी तिला रुपयाचा मसाला. संपादकाने बुद्धिनिष्ठ विचार केला. म्हणाला, ही कसली फालतूची बातमी. मग त्याने लावली दुसरी वृत्तवाहिनी. तिच्यावरपण हीच बातमी. मग त्याने लावली आणखी दुसरी वृत्तवाहिनी. तिच्यावरपण हीच बातमी. सगळ्या वाहिन्या लावून पाहिल्या. सगळीकडे कोंबडीचीच बातमी. चार आण्याची कोंबडी तिला रुपयाचा मसाला. संपादक विचारात पडला. ही मोठीच महत्त्वाची बातमी. मग त्याने काय केले. बुद्धिनिष्ठ निर्णय घेतला. कचेरीला दूरध्वनी केला. कचेरीत होता चिफ्सब. संपादक म्हणाला, चिफ्सब चिफ्सब, आज काय विशेष? चिफ्सब म्हणाला, विशेष असं काही नाही. अमुक अमुक बातमी आहे अन् तमुक तमुक बातमी आहे. संपादक भडकला. कोंबडीची बातमी माहित नाही. कामे करता की हजामत करता. मग तो चिफ्सबला म्हणाला, कोंबडीची बातमी कुठंय. चिफ्सब गडबडला. चिफ्सब गोंधळला. म्हणाला, तशी बातमी आली नाही. संपादक म्हणाला, एवढं समजत नाही साधं. उद्या पहिल्या पानी सगळीकडे येईल. बातमी करून घ्या. पहिल्या पानी मोठी करा. चिफ्सब सटपटला. मग सावरला. टीव्हीवरून बातमी केली. चार आण्याची कोंबडी रुपयाचा मसाला. त्यात पदरचा मसाला घातला. काही कोट घातले. काही बॅक्ग्राउंड घातले. बातमी सजवली-धजवली. पहिल्या पानी छापली. दुस-या दिवशी गंमत झाली. सगळ्या पेपरांत तीच बातमी. संपादक खुश झाला. चिफ्सब खुश झाला. वितरणवाले खुश झाले. सगळ्या वृत्तवाहिन्यासुद्धा खुश झाल्या. त्यांना आज हुश्श वाटले. काल त्यांना वाटले चार आण्याची बातमी तिला रुपयाचा मसाला घातला. आपण हे काय केले. आज त्यांना वाटले, सगळ्यांनीच बातमी लावली. म्हणजे बातमी मेजर होती. तेव्हापासून वृत्तनगरीत हीच रीत झाली. वाहिन्या चार आण्याच्या कोंबडीला कितीही रुपयाचा मसाला घालू लागल्या. पहिल्या पानाच्या बातम्या वाहिन्याच ठरवू लागल्या. प्रजेला मसालेदार बातम्या मिळू लागल्या. वाहिन्यांचा टीआरपी वाढला. पेपरांचा खप वाढला. सगळा आनंदीआनंद झाला. अशी ही हरवारची कहाणी दहा पानी सुफळसंपूर्ण.
(Posted by बापू आत्रंगे, दि. ०७ मार्च २००९)