पूर्व क्षितिजावर उषेच्या गालावरील लाली हलकेच पुसत रविकिरणे उदयमान होत आहेत. हिरव्याकंच वृक्षराजीतून खगबाळांचा कर्णरम्य कलकलाट सुरू झाला आहे. परंतु शहर मात्र अद्याप गुलाबी थंडीची दुलई लपेटून छान लोळत पडले आहे. तशी शहरातल्या वाटांना क्षणाचीही उसंत नसते. ऋतु कोणताही असो, त्यांना वाहावेच लागते. आजही सगळ्या वाटा कुडकुडत-गारठत चालल्याच आहेत. पहाटवेळी पडलेल्या दवबिंदूंमुळे डांबरी सडका कशा छान लकाकत आहेत. जणू त्यांनी आपल्या चेह-यावर पॉंड्स कोल्ड क्रिमच लावलेली आहे...

मनातल्या मनात असा आत्यंतिक रविवारपुर्वणीगर्भ ललित विचार करीत आम्ही चाललो होतो. (दर सोमवारी सकाळी आमचे असेच होते! हा पुर्वण्यांचा दवणे-असर! दहासाडेदहापर्यंत तो आपसूक ओसरतो.) तर सकाळसक्काळी आम्ही असे लोकरीची बंडी, नवीकोरी कानपट्टी (किं. २२ रु. फक्त. कॅम्पात स्वस्तात मिळतें!) व हाती तंगूसची पिशवी असा जामानिजा करून चितळे दुधाची पिशवी, तीन अंडी व विब्ज ब्रेडचा छोटा पुडा आणण्याकरीता निघालो होतो. तर सोसायटीच्या गेटावरच रा. रा. अनंतराव दीक्षित (पक्षी - संपादक (विकास), लोकमत) यांचे सुदर्शन झाले. त्यांस पाहिले अन् आमची नयनकमलदले विस्फारली! बुब्बुलबैदूल कपाळी गेले! मनीं म्हटले, एवढ्या मरणाच्या थंडीत या गृहस्थांस अवघ्या सदरा आणि पाटलोणीवर बाहेर पडवते तरी कसे? लोकरीची बंडी नाही, तर किमान सकाळमध्ये असताना शिवलेला कोट तरी घालावयाचा.

त्यांस सनविवि करून आम्ही काळजीयुक्त स्वरात म्हटले, राव, या वयात व अशा थंडीत प्रकृतीची अशी हेळसांड बरी नव्हें.
त्यावर ते म्हणाले, थंडी? कसली थंडी? आम्हांस तर अगदी उबदार वाटते आहे!
ते विपरित वचन ेएकून आम्हांस तर धक्काच बसला. मागे एकदा सकाळच्या दिवाळी अंकासाठी अनंतरावांनी चक्क सोनाली बेंद्रे या अभिनेत्रीची (की दुसरी कोणी होती? आमच्याही मेंदूचा असा अधूनमधून गजनी होतो!) मुलाखत घेतली होती. तेव्हाही आम्हांस असाच धक्का बसला होता.
म्हटले, अहो बाहेर एवढी थंडी पडलीये... एकदोन दिवसांत लोकसत्तेत शेकोट्यांची छायाचित्रेही सालाबादप्रमाणे प्रसिद्ध होतील. आणि तुम्ही म्हणता, उबदार वाटतेय!
त्यावर ते आमच्याकडे पाहून तुच्छतेने हसले (डिट्टो कुवळेकर!) व म्हणाले, तुम्ही लोकमत वाचत नाही असे दिसते!
वास्तविक तसे काही नाही. आम्ही ज्या आत्मियतेने आज का आनंद वाचतो, त्याच जिव्हाळ्याने लोकमतही वाचतो. (का वाचतो?... कोणी, कोणी विचारले हे?... नक्कीच रा. रा. महावीरभाई असावेत!) पण लोकमतचा आणि उबेचा काय संबंध?
अनंतराव म्हणाले, अहो, आजची बातमी वाचली नाही का तुम्ही? लोकमतवर वाचकांच्या उबदार शुभेच्छांचा वर्षाव!

आणि अचानक आमचा सीएफसी लॅम्प पेटला!
कालच्या रविवारी पुण्यनगरीत लोकमतचा दशवार्षिक सोहळा झाला.
म्हणजे पुण्यातला लोकमत दहा वर्षांचा झाला!

आता कोणत्याही पत्राचा वर्धापनदिन असला, की कायद्यानुसार किमान पान-सुपारीचा कार्यक्रम तरी ठेवावाच लागतो. पुणे सकाळच्या आवारात पान-तंबाखू खाण्यास सक्त मनाई आहे. (डॅश हुकुमावरून.) किंतु तेथेही वार्षिक पान-सुपारी होतेच! या नियमानुसारच लोकमतने आपल्या कार्यालयी वर्धापनदिनाचा कार्येक्रम ठेवला होता. तेथे निमंत्रितांसाठी पोटपुजेची व्यवस्थाही होती. (यास म्हणतात मराठवाड्याचे संस्कार!)

स्वतः विजयभाऊ (पक्षी - विजय बाविस्कर, संपादक, लोकमत) या सर्व दिनदिनदिवाळीवर (व हिज हायनेस ऋषीबाबूजी दर्डाजी यांचेकडे) जातीने लक्ष ठेऊन होते! रा. रा. केके (पक्षी - किशोरपंत कुलकर्णी, संपादक, लोकमत इंटरनेट) यांचेही बारीक लक्ष होते... विजयभाऊंकडे! या कार्यक्रमात एकदा तर आम्ही रा. रा. केके यांना चक्क बारीकसे हसताना पाहिले. (आज नेटवरील बातम्यांच्या मोजणीचे काम नसल्याने तर ते खुश नसतील?) असो.

आमच्या पुण्यातल्या सेलेब्रिटींचे एक आहे. बोलाविले, की येतात! (या पेठेतून त्या पेठेत तर जायचे असते! शिवाय अशा कार्यक्रमांत आहेराची भानगड नसते!!) तर अशा अनेक सेलेब्रिटीज (त्यात आम्ही आलोच!) या कार्यक्रमास आल्या होत्या. (सूचना - लोकमतच्या उपसंपादकांकडे ज्यांनी आपली नावे नोंदविली आहेत, त्यांना त्यांची नावे मंगळवारच्या अंकात वाचावयास मिळतील. यासंदर्भात कृपया पत्रव्यवहार करू नये!) शिवाय लोकमत सखीमंचचे वनिता मंडळ, बालमंचचे बालवाचक आणि काही नुसतेच वाचक असे सर्व होतेच.

तर या सर्व वाचकांनी येताना शुभेच्छाही आणल्या होत्या. त्यांच्या स्नेहशेकोटीमुळेच तेथील वातावरण उबदार झाले होते. एवढे उबदार, की सिमला हाऊसही चक्रावून गेले! त्यांना वाटले, पुण्यात ग्लोबल वॉर्मिंग सुरु झाले की काय?
एकंदर अनंतरावांना यंदाचा हिवाळा जाणवणारच नाही, असे दिसतेय.

अनंतरावांना कळवायला हवे, की महावीरभाई जोंधळेंनाही पूर्वी कधी तरी असेच काहीसे उबदार उबदार वाटत होते!!

(Posted by अरुंधती पुणेकर, बापू आत्रंगे, दि. २९ डिसें. २००८)